ETIUDY na pianino, sampler, orkiestrę i kolegów (Digipack)

ETIUDY na pianino, sampler, orkiestrę i kolegów to najprościej rzecz ujmując długooczekiwana producencka płyta JIMKA.To album, który JIMEK „był sobie dłużny” od dawna, a o który fani pytają od czasów kawałkaz Pezetem “Nie Muszę Wracać”. Na płycie usłyszymy najważniejszych reprezentantówpolskiego rapu: zarówno legendy, które budowały fundamenty gatunku, jak i twórcówmłodszego pokolenia. Ich wspólne sesje nagraniowe z JIMKIEM, często rozpoczynane odzera i bez wcześniejszych ustaleń, doprowadziły do momentów, w których znane głosyzyskały nowe brzmiania, a muzyka naturalnie wyszła poza ramy jednego gatunku, nierzadkoprzekraczając granice hip-hopu. Wyjątkowość tego albumu wynika także z tego, że wnagraniach wzięła udział 70-cio osobowa orkiestra symfoniczna, a cała warstwainstrumentalna to wynik nagrań instrumentów i ich późniejszego zsamplownia. Ten albumjest reakcją na dzisiejszy świat, dzisiejszy rap, wszechobecny AI, jest potrzebą stworzeniaczegoś, czego nam wszystkim za chwilę będzie coraz bardzo brakowało, o ile już niebrakuje.To także JIMKA rozliczenie ze wspomnieniem tego, co w hip hopie było dla niegonajważniejsze, a co słychać w odwołaniach do klasycznego rapu. I mimo, że jest to płytaproducencka, to jednocześnie brzmi w niej cały kompozytorski świat, który towarzyszyłJIMKOWI przez ostatnie lata.Album naturalnie przybrał formę etiud - przeplatanych segmentów większej całości i sązapisem procesu, a nie jego ostatecznym podsumowaniem. To album, który powstał bezkonieczności udowadniania czegokolwiek.W pracy nad płytą JIMEK sięgał po stare narzędzia, wspomnienia, wewnętrzny dysonans iniezgodę na to, co oczywiste, ale bez potrzeby budowania wielkiej narracji o awangardzie.Eksperyment jest tu środkiem, nie celem, muzyka pozostaje intuicyjna, szczera amomentami zaskakująco prosta. To zapis ze spotkań, rozmów i wspólnego grania, w którymznaczenie ma uważność i reakcja na „tu i teraz”.