Lakisz 701 p.n.e.

W 701 roku p.n.e. król Asyrii Sancheryb na czele wielotysięcznej armii wyprawił się na Bliski Wschód, na obszary dzisiejszej Turcji, Syrii, Libanu i Izraela. Jego głównym celem było żydowskie Królestwo Judy, którego król Ezechiasz zbuntował się przeciwko asyryjskiemu zwierzchnictwu. Wspólnie z władcami Sydonu, Aszkelonu i miastem Ekron stworzył koalicję, którą wsparł Egipt. Sancheryb musiał ukarać buntowników, aby ocalić autorytet swego imperium. Po drodze zajął miasta fenickie z Sydonem na czele, po czym pokonał posiłkowe wojska egipskie. Wreszcie obległ najważniejszą judzką twierdzę – miasto Lakisz położone na wzgórzu i osłonięte dwoma pierścieniami murów obronnych. Aby je zdobyć, Asyryjczycy usypali dwie rampy – pozostałości większej z nich są widoczne do dziś – po czym wdarli się do miasta. Potem wojska Sancheryba ruszyły na judzką stolicę Jerozolimę, którą również obległy. Do szturmu jednak nie doszło – nie wiemy, czy Sancheryb zadowolił się okupem, czy też jego armia została przetrzebiona np. w wyniku epidemii. Wyprawa zakończyła się sukcesem, a wpływy Asyrii na Bliskim Wschodzie zostały przywrócone. O tych wydarzeniach pisze archeolog Bogusław Adamczyk, opierając się na przekazach pisanych (m.in. biblijnych) oraz reliefach z pałacu Sancheryba ukazujących oblężenie Lakisz. Ukazuje też wojskowość epoki.