Świadkowie Jehowy

Magdalena Szostak – wychowana w środowisku świadków Jehowy, dziś katoliczka – podejmuje rzetelną analizę doktryny i działalności Towarzystwa Strażnica. Przedstawia zasadnicze różnice między wiarą chrześcijańską, a nauczaniem świadków Jehowy. Nie oskarża wyznawców ani nie szuka sensacji, za to konsekwentnie broni prawdy o Chrystusie. Stawia wyzwanie katolikom i pyta: czy w sytuacji rozmowy ze świadkiem Jehowy jesteśmy w stanie dać świadectwo własnej wiary?

Jako konwertytka zatem przezwyciężam w sobie „bolesny podział wyznaniowy” – tzn. on istnieje obiektywnie, ale przekraczam go w stronę Boga. Przerzucam most na drugą stronę. Jeśli wychowanie w zborze świadków Jehowy przygotowało moje serce na przyjęcie Chrystusa, to znaczy, że istnieje tam taki punkt wyjścia, z którego można dojść do pełni objawionej prawdy, jaką przechowuje Kościół. I choć nie znam wielu podobnych przypadków, to wierzę, że przy odrobinie naszej, katolików, współpracy z łaską Bożą, liczba owieczek, które wrócą do Jednej Owczarni, może się zwiększyć – napisała Magdalena Szostak w książce Świadkowie Jehowy.

Autorka podkreśla zasmucającą prawdę, że liczni katolicy nie znają dobrze nauki Kościoła, nie potrafią wskazać jej biblijnych podstaw, a ludzi, którzy chcą rozmawiać o wymaganiach i zasadach Bożych, nie traktują poważnie. Natomiast ci katolicy, którzy zaniedbali edukację religijną i relację z Panem Bogiem, ale zaczynają odczuwać potrzebę powrotu do tych spraw, kiedy już otworzą drzwi świadkom Jehowy i zaczynają ich słuchać, odczuwają zawstydzenie poziomem ich znajomości Pisma Świętego i wtedy (czasami) zaczynają chłonąć nauki Towarzystwa Strażnica.

Publikacja składa się z pięciu rozdziałów. Każdy opatrzony został słowami Pana Jezusa, którym Towarzystwo Strażnica nadaje absurdalny sens lub całkowicie je ignoruje, co jest brzemienne w skutki. Książka ukazała się w ramach serii „Pszenica i Kąkol”.

O serii:

„Pszenica i Kąkol” to seria książek dotyczących powiązań pomiędzy teologią, duchowością a praktyką życia chrześcijańskiego. Zamiarem autorów jest refleksja na temat tego: „(…) co jest ewangeliczną pszenicą, a co zasiewem Złego, kąkolem”. W poszczególnych tomach autorzy szukają odpowiedzi na pytania, m.in. o to: Jak nowe formy religijne zaspokajają duchowy głód człowieka? Czy da się z nich coś zaczerpnąć? Czy można korzystać z orientalnych technik medytacyjnych, wschodnich sztuk walki czy też chińskich praktyk leczniczych? Czy magia jest czymś niebezpiecznym dla człowieka? Jak roztropnie korzystać z rozmaitych ofert rozwoju, aby nie zatracić perspektywy wzrostu w miłości chrześcijańskiej? Które z doktryn, obrzędów czy metod medycyny alternatywnej mogą być niebezpieczne dla wiary chrześcijańskiej i prowadzą człowieka na duchowe bezdroża, a nawet przyczyniają się do utraty zdrowia psychofizycznego czy wręcz możliwości zbawienia? A także: Czy mamy wierzyć wszystkim nowym prorokom albo objawieniom prywatnym, zwłaszcza wieszczącym rychły koniec świata? Czy każda pobożność prowadzi ku Bogu? Jakie praktyki wypaczają naszą duchowość? W jaki sposób Kościół rozumie cud czy uzdrowienie? Co to znaczy czytać Biblię „po katolicku”? Kiedy dana wspólnota jest zdrowa i można w niej wzrastać, a kiedy staje się ona sektą, która zamyka człowieka na Chrystusa? Kim powinien być świecki lider i jaka jest jego rola we wspólnocie kościelnej?

Seria powstaje we współpracy dominikańskiego Wydawnictwa W drodze z Dominikańskim Centrum Informacji o Nowych Ruchach Religijnych i Sektach. Redaktorami serii „Pszenica i Kąkol” są dominikanie: Radosław Broniek OP, Norbert Augustyn Lis OP oraz Emil Smolana OP.