Szlakiem Gaudíego. Przewodnik

Jerzy Żebrowski
Szlakiem Gaudíego. Wizje Architekta inspirowane naturą. Przewodnik
ISBN: 978-83-8122-092-7

240 stron formatu A5, całość w kolorze, blisko 500 ilustracji, okładka miękka ze skrzydełkami, wewnątrz przedniego mapa Hiszpanii z zaznaczonymi opisywanymi umiejscowieniami dzieł Architekta, wewnątrz drugiego analogiczny plan Barcelony. Wydanie I. Pruszków 2026

We Wstępie Autor pisze:

Antoni Gaudí, najwybitniejszy przedstawiciel katalońskiego modernizmu, nurtu europejskiej architektury z przełomu XIX i XX wieku, zmarł 10 czerwca 1926 roku, dwa tygodnie przed swymi 74. urodzinami, wskutek ran odniesionych w wypadku tramwajowym. W 2026 roku przypada setna rocznica jego tragicznej śmierci.

Do grona katalońskich modernistów należało wielu wybitnych architektów, m.in. Lluís Domènech i Montaner, Josep Puig i Cadafalch, Enric Sagnier, czy Josep María Jujol, ale właśnie Gaudí okazał się twórcą najbardziej oryginalnym i nowatorskim. Jego projekty budzą do dziś respekt, podziw i szacunek. W historii światowej architektury niewiele jest postaci o tak niekwestionowanymdorobku.
Aż siedem zaprojektowanych przez niego budowli (Park Güell, Palacio Güell, Casa Milà, Casa Vicens, krypta i Fasada Bożego Narodzenia bazyliki Sagrada Familia, Casa Batlló oraz krypta w Kolonii Güell) znalazło się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Strzelisty, widoczny zewsząd w panoramie Barcelony i od 1882 roku będący wciąż w budowie Kościół Świętej Rodziny (Sagrada Familia) stał się niekwestionowanym symbolem stolicy Katalonii. Zarówno ta świątynia, jak i projektowane przez Gaudíego oryginalne kamienice przy alei Passeig de Gràcia (Casa Battló i Casa Milà) oraz Park Güell – niedoszła dzielnica-ogród dla barcelońskich bogaczy – należą do obowiązkowego programu wycieczek po Barcelonie.

Aby godnie uczcić okrągłą rocznicę śmierci Gaudíego, wybierzmy się w podróż szlakiem jego twórczości, nie tylko po Katalonii, gdzie pozostawił najwięcej swoich dzieł, ale także na Majorkę i w północne rejony Hiszpanii, do León, Astorgi i w okolice miasta Santander.
Poznamy też — dzięki zachowanym szkicom, rysunkom i fotografiom — zaprojektowane przez niego budowle, które nie dotrwały do naszych czasów i te, które z różnych powodów nigdy nie doczekały się realizacji, a miały powstać nawet w tak odległych miejscach, jak Tanger w Maroku, Chile i Nowy Jork.
A na koniec sprawdzimy, jak sztuka Gaudíego wpływała na twórczość innych architektów, zarówno za jego życia, jak i przez sto kolejnych lat.
Nasza podróż będzie fascynującą, pełną niespodzianek i estetycznych wrażeń intelektualną przygodą!

A oto dwadzieścia jeden rozdziałów przewodnika

ANTONI GAUDÍ (1852–1926): ARCHITEKT BOGA… I BOGACZY

LA NAU GAUDÍ W MATARÓ (1878–1883): HALA FABRYKI TEKSTYLNEJ

CASA VICENS (1883–1888): LETNIA REZYDENCJA FABRYKANTA KAFELKÓW

EL CAPRICHO (1883–1885): DOM SŁONECZNIKÓW

SAGRADA FAMILIA (1883–1926): ARCYDZIEŁO ARCHITEKTA BOGA 

FINCA GÜELL [PAWILONY GÜELL] (1884–1887): MITYCZNY OGRÓD HESPERYD 

PALAU GÜELL (1886–1888): LUKSUSOWY PAŁAC W KAMIENICY 

KOLEGIUM TEREZJAŃSKIE (1888–1889): PRZYKLASZTORNA SZKOŁA DLA DZIEWCZĄT 

PAŁAC BISKUPI W ASTORDZE (1889–1893): NEOGOTYCKI ZAMEK Z BAJKI 

CASA BOTINES (1891–1892): POGROMCA SMOKA W KRÓLESTWIE LWA 

BODEGAS GÜELL (1895–1901): WAROWNIA NA SKALISTYM WYBRZEŻU 

CASA CALVET (1898–1899): Flirt Baroku z secesją 

KRYPTA W KOLONII GÜELL (1898–1917): ŚWIĄTYNIA ROBOTNICZEGO OSIEDLA 

TORRE BELLESGUARD (1900–1909): HOŁD GAUDÍEGO DLA PATRIOTYCZNEJ TRADYCJI 

PARK GÜELL (1900–1914): DZIELNICA-OGRÓD DLA BURŻUAZJI 

CHALET DE CATLLARÀS (1902–1903) I OGRODY ARTIGAS (1903–1910): PIRENEJSKIE FANTAZJE GAUDÍEGO 

KATEDRA NA MAJORCE (1903–1915): RENOWACJA GOTYCKIEJ ŚWIĄTYNI 

CASA BATLLÓ (1904–1906): CUD PRZEMIENIENIA 

CASA MILÀ (1906–1912): KAMIENIOŁOM W ŚRODKU MIASTA 

GAUDÍ DLA WTAJEMNICZONYCH 

NAŚLADOWCY GAUDÍEGO