Wieś. Stiepańczykowo i jej mieszkańcy

Fiodora Dostojewskiego (1821-81) bardzo wielu uważa za najwybitniejszego rosyjskiego pisarza, niewątpliwie był czołowym przedstawicielem (obok Tołstoja i Turgieniewa) rosyjskiego realizmu, wielkim pesymistą, człowiekiem skazanym przez carat na katorgę, a potem przeciwnikiem idei socjalistycznych.

Do jego najważniejszych dzieł należą Zbrodnia i kara, Bracia Karamazow, Idiota czy Biesy. Napisana w czasie zesłania na Syberię i opublikowana w 1859 roku Wieś Stiepańczykowo i jej mieszkańcy dowodzi jak niezwykle bystrym obserwatorem rosyjskich przywar, ale także jak potrafił być satyryczny, a czasmi wręcz po prostu dowcipny. Bardziej tu czujemy ducha Gogola niż Dostojewskiego. Napisana z punktu widzenia gościa, młodego studenta Siergieja Aleksandrowicza, siostrzeńca pułkownika (gospodarza) Jegora Ilicza Rostaniewa, opowieść przedstawia wieś Stiepanczykowo rządzoną, wcale nie przez pułkownika, ale jego rezydenta, nieznośnego Fomę Fomicza Opiskina, ktore przez różne manipulacje rządzi pułkownikiem i całą jego rodziną wprowadzając nieznośną atmosferę.

Postać Fomy jest tak karykaturalna, że aż zastanawiamy się, jak tego typu persona mogła tak zmanipulować całą wieś i jej mieszkańców. Ten świętoszkowaty despota ze wsi Stiepanczykowo jakożywo przypomina nam także i współczesnych polityków. A których, to już sobie sami Państwo dopowiedzą.